Het is even wennen... Ik vond het vroeger gezelliger om een nieuw logje te schrijven.

Dan zoek je toch ergens nog iets vertrouwds en verdwijnt ook dat...

Ben zo van slag door ook hier die veranderingen dat ik van de weerbots niet eens meer weet wat ik wou schrijven.

Hoe het met me is, weet ik niet. Ik probeer nog altijd van dag tot dag er het beste van te maken.  Wat ik probeer los te laten, laat me niet los... net omdat degene die ertoe behoren hun tentakels niet lossen. Ze laten me weten dat ze nog wel contact met me willen... maar de lijst voorwaarden en eisen die ze daarop laten volgen maakt het onmogelijk mezelf te herkennen.

Ik weet echt niet meer wat ik van het leven moet denken.

Eline

Putje zomer... en daar heb je Elin nog eens... Gebroken, verhakkeld, en nu ook gesmolten.

Moeder van vier kinderen. Maar drie kinderen spuugden op haar... en richtten een ware slachtparij aan. Wie had dat ooit gedacht? Elin allerminst.

Mijn jongste ziet de hele bedoening van haar oudere broers en zus met woeste ogen aan.

Wie had ooit gedacht dat het leven zo zou lopen? Ik niet. Ik ben niet meer dezelfde. Heb het gevoel dat ik nooit meer die Elin zal worden die jullie kenden. Ik ben een wrak dat zich drijvende houdt omwille van haar jongste dochter die de wijsheid en het verstand heeft van de drie oudsten tesamen.

Het is warm... maar ik zou willen huilen... ook al zullen die tranen geen verlichting schenken... dus huil ik niet. Niet meer sinds...

Elin

Gisteren werd door één en ander de dag voor mij helemaal onderuit gehaald. De loopplank weggeschopt... het vangnet vol gaten. Dan ga ik aan het zwerven, zal ik het maar noemen... doelloos door de straten lopen... wat rust geeft. Tegelijk ben ik niet alleen... ook al kan je je erg alleen voelen te midden de mensen... met dat wat je hele leven ondersteboven haalde. Zelfs bij mijn vrienden voelde ik me als een vis op het zand. Ik ken soms mezelf niet meer terug. Door de algehele ontreddering wellicht die of ik het wil of niet de kop opsteekt wanneer ik het het minste verwacht. Het voelt of er constant een bijl achter me zweeft die het leven in stukjes kapt. Abrupt.

Onverwacht kwam ik een hele oude kennis tegen. Het gesprek dat er toen volgde, werkte bijzonder helend op heel veel wondes. Door de reactie op wat is gebeurd, voelde ik me heel begrepen. Door de reactie van die kennis voelde ik me eveneens in dat hele voorbije leven en het gevecht dat ik leverde in mijn dooie eentje heel erkend. De omvang van dat gevecht... ik sprak er nooit over maar mensen zagen het blijkbaar... aan zoveel.

Net dat begrip doet de dammen breken. Ik moest dan ook vechten tegen opkomende tranen daar zo te midden de mensenmassa.

Ook later, tijdens het gesprek met mijn vrienden, was er zoveel begrip dat ik gek genoeg voor het eerst sinds lang weer wat minder alleen voelde, en getroost... gestut en gesteund... door hun begrip. Daaruit put je moed en troost en niet uit betuttelende onwetendheid bvb... die zet je immers alleen... schreeuwt je toe dat je ook dit verdriet moet wegslikken...Neen... .. ik weet welke prijs je dààrvoor moet betalen.

Vannacht droomde ik dus misschien niet eens zo verwonderlijk van mijn zoon en zijn vrouw. Er werd aan de deur gebeld. Het bleek mijn zoon en zijn vrouw. Ze zagen er bruin verbrand uit.Ik herinner me hoe ik dat in mijn droom ook zei tegen ze. Verder voelde ik me gebroken en immens kwetsbaar.  Ik weet niet hoe ik me voelde verder.... het vertrouwen voor altijd geschokt... alsof de aarde toén helemaal onverwacht onder je openscheurde en je vanaf dan weet dat je die aarde nooit meer kan vertrouwen al zou je willen... om de vrees dat er nog mensen in gaan verdwijnen de volgende keer en dat je er een volgende keer misschien niet meer aan ontkomt... aan de verdwijning in die enorme scheur....

In mijn droom voelde ik geen enkele wrok... integendeel alleen eindeloos verdriet dat er weer door bovenkwam... Zonder dat ze het zagen liep ik de hele tijd te huilen, ik kon de tranen niet tegenhouden. Om een of andere reden gingen ze het hele huis door, overal kijken, waarom weet ik niet... Ik herinner me alleen dat ik aldoor huilde en niet wilde dat ze het zagen, daarom om de haverklap die tranen wegveegde zodat ze het niet zouden zien. De uitwerking van die droom is net zo eigenaardig als de droom zelf... het verdriet is opnieuw erg voelbaar, de weemoed... maar op een of andere manier voelt het 'goed'... Hoge muren zetten rond je verdriet is niet goed... het verdriet moet verwerkt... een plaats krijgen... want ik maak me geen enkele illusie... dit is niet als een afscheid van een goede vriendin, maar een verlies van een van je kinderen, een verlies dat bovendien stoelt op zoveel absurditeit dat je er met je verstand niet bijkan. Werken aan loslaten...en niet meer oeverloos proberen te begrijpen... het verdriet toelaten zodat je kan rouwen... want het verdriet is zo angstaanjagend dat je het liefst er zo overheen wil... wat duidelijk nare reacties van mijn lichaam uitlokt. De droom helpt me... net zoals de vorige... alsook het praten en schrijven soms, maar vooral ook het begrip van mensen om me heen... de erkenning van de pijn en mijn zijn.

Elin 

Dan voel je je enkele dagen een tik beter, rustiger, vrediger... krijg je een ronduit afschuwelijke nachtmerrie... Juist over datgene wat je blijkbaar nog steeds bezig bent te verwerken... Kop in 't zand helpt niet... en bezigheidstherapie al evenmin... verwerken zal je... al is het s'nachts... En dat is ook gebeurd... Vannacht een gruwelijke nachtmerrie... zelfs de treinramp kwam er in voor... Ik werd wakker en er liepen tranen over mijn wangen... omdat ik ook in mijn nachtmerrie huilde? Van angst en verdriet?

Ik kon de slaap niet meer vatten en tot overmaat van ramp doken ook ongevraagd de eerste tekenen van een narende angst-of paniekaanval op... De koude sloop over mijn lijf en leden... de verlammingsverschijnselen... Klaarwakker. Zeker wanneer je slaperig uit een nachtmerrie ontwaakte, is dit angstaanjagend... omdat je niet helder van geest genoeg bent om de symptomen meteen te lijf te gaan. Een van onze honden hielp me ongewild een handje door zich vreemd genoeg te laten horen... waardoor ik meteen aan een ander voorval herinnerd werd, een voorval dat me geruststelde. Zo kreeg ik de tijd om me te wapenen en gek genoeg ging ik toen aan de 'Designers' denken... tot ik stilaan weer soezig werd en terug insliep. Maar moe ben ik er behoorlijk van.

Ja... onderdrukken is niet gezond... daar kan ik van meespreken... ook zonnig door het leven stappen alsof er 'niets' aan de hand is of is geweest... is een boosdoener geworden... destijds heeft het me ook helemaal neergehaald. Vechten is OK.... maar het mag niet in de plaats komen van rouwen... of datgene uiten wat je voelt... het maakt je ziek... op meer dan één vlak.

Elin

Het is stil in me... alles zweeg... het hele gebeuren. Zo is het rustig van binnen en ik koester het zo lang die stilte er is.

De bodem die uit elkaar scheurde, de gruwelijke miskenning... ik liet ze achter me. De kloof lijkt er al eeuwen, alvast jaren. Ik voel ze vandaag niet meer. Ik voel de pijn niet meer van het vreemde afscheid. Voor mij... wat vreemd, bestaan ze niet meer... alsof ik ze nooit gekend hebt, ze werden vreemden... kille vijandige vreemden die je beter aan de kant laat, je er niet meer aan brandt, kwetst, laat vernietigen.

Wie had ooit kunnen voorspellen dat dit zou gebeuren? Niemand. Ook ik niet. Maar toch is het gebeurd. Ik geloof dat ik ben begonnen het te aanvaarden, het los te koppelen... het groeiend besef dat iedere zekerheid er eigenlijk geen is. Dat groeiend besef werd een constatatie. De verzoening daarmee is ingezet, heel duidelijk. Ik weet dat het nog de hele andere kant kan uitgaan... maar ik ben wel blij dat ik ook deze kant al kan voelen. Ik kom erover, sowieso... het lijkt op een tweede scheiding, dit keer niet van een echtgenoot. De door hem doorgegeven genen zijn in enkele van ze gaan opspelen... op de meest gruwelijke wijze... of net dezelfde wijze... als waar vandaan ze komen? Karaktertrekken waar ik dacht nooit meer geconfronteerd te worden, zwollen op, spoelden de waarden weg... en gingen dezelfde weg op als waar vandaan ze kwamen. Lafheid, zwakte... wreedheid. Kilte. Het zij zo.

Elin

Waar ik vandaag aan toe ben met mezelf, ik zou het niet weten. Net zoals de ochtend in een mist gewikkeld was, kan ik de contouren niet scherp onderscheiden. Misschien dat een kop sterke koffie helpt. Ontzettend moe van de emoties van voorbije dagen. Ik weet nog altijd niet precies waar ik sta... en of ik wel sta (al zit ik momenteel). Ik denk dat de in aantocht zijnde lente me nog gekker maakt dan ik me al voel.

Alles op een rijtje krijgen, is nu een vereiste om ook de komende dagen met zo min mogelijk kleerscheuren door te komen. Alles lijkt bij elkaar te komen. Je bent nog niet bekomen van het ene of het andere dient zich al aan.

Soms voel ik de tranen in heel mijn wezen maar vloeien doen ze niet... nog niet.

Elin

Ik begin echt 'raar' te doen... Ik die na twee dagen al het advies opvolg voor nieuwe medicatie, waar gaan we dat schrijven?

Medicatie om angsten af te remmen. Om ze te voorkomen. Om depressieve gevoelens te verminderen. Het klinkt goed... maar gewoonlijk kan het me maar weinig schelen hoe iets klinkt... ik sta bijzonder huiverig tegen iedere nieuwe medicatie. Vooral deze die je s'ochtends moet nemen. Ik wil de dag niet doorkomen als een waggelend schip of als een schipbreukeling op een gammel vlot, ik wil niet dat ik misselijk, draaierig voel of mezelf helemaal verlies. Verder is één oog op de bijverschijnselen al genoeg om de medicatie ergens ver weg te stoppen... tot ik ze vanzelf wel uit de kast neem... dat wil zeggen 'wanneer het water me aan de lippen komt of er zelfs al voorbij is.

Dit keer echter was de vreemdsoortige angst die als een slijmerig monster rond me hing, genoeg. De angst die prikt en zindert als elektriciteit. Die soms onverwacht opduikt in een totaal onbekende gedaante zodat ik ze opnieuw niet kan onderscheppen en in goede banen leiden.

Het maakte dat ik dit keer na amper twee dagen braaf aan het slikken ging. Uiteraard niet meteen de voorgeschreven dosis... zo verander ik niet meteen in een astronaut in het luchtledige, zwevend, geen enkele grond onder de voeten.

Ik vraag me af wat er scheelt, dat waarin ik verkeerde, begint geheel anders te voelen. Ik probeer me gerust te stellen dat het de lente is maar diep in me vrees ik dat andere... en ik vrees dat mijn vrees niet ongegrond is. Er gebeurt iets dat boven me uitstijgt. Er gebeurt iets wat ik niet meer kan plaatsen, grijpen, in goede banen leiden. Technieken worden ronduit belachelijk... dus even aan de nieuwe medicatie dan maar... tot het ergste weer voorbij is.

 

Elin

Ik merk hoe moeilijk het soms is om te verwoorden wat er is. Hoe gek dat ik soms niet eens meer kan aantikken wat ik voel en nog minder wat ik denk. De gedachten lopen door elkaar en koekten zich vast als een spons. Of ze lopen in elkaar over als een aquarel waarbij teveel water werd gebruikt en de verschillende kleuren door elkaar lopen waardoor geen enkele kleur meer is wat ze wilde zijn of was.

 

Toch probeer ik me uit te drukken omdat ik weet dat het dan lichter kan worden en de rots veranderd in een luchtige biscuit. Misschien begin ik over 'eten' omdat ik honger heb...?

 

Honger is alvast een normaal gevoel op dit ogenblik dus geruststellend. En ja toch, ik voel ook hoe ik stilletjes geniet van het witte schrijven op de blauwe achtergrond. Op een of andere manier voelt het erg rustgevend .. Een dubbele uitwerking dus van mijn schrijven. Het schrijven op zich en het witte op het blauwe.

 

Heb ik ondertussen kunnen beschrijven wat is? Neen... maar het zal me nu wel lukken. Wat is voelt als een dikke brij waar ik misselijk van word... wat is voelt als een duizelingwekkende vaart die gek genoeg tegelijkertijd het gevoel geeft stil te staan.

 

Ik voel dat het me hier zal lukken... om rust te vinden... alsof ik hier wel stilletjes huil tussen letters, woorden en zinnen in... niet dat ik echt huilen kan... maar het voelt of het verdriet zit in iedere letter, in ieder woord, in iedere zin en in de achtergrond... water... niets dan water... veel verdriet... dat stil meesijpelt met de tekstjes die ik schrijf. Denk ik.

 

Elin 

 

Het voelt nog wat vreemd. Opnieuw mijn weg ook hier zoeken. Een andere weg dan voordien. Hij voelt althans anders, ziet er ook anders uit. Net zoals wat ik voel grotendeels nieuw is voor me.

Ik ben veranderd wat niet eens zo raar is. Immers veranderen we niet voortdurend? Misschien na ingrijpende gebeurtenissen enorm... NIet omdat je dat wil, het gebeurt. Een schok, nog een schok... door elkaar geschokt... en al wat bekend was, zit vanaf dan volledig door elkaar, als een ei dat geklutst werd en waarbij dooier en eiwit geen twee gescheiden substanties meer zijn.

Er is een verandering. Zeer scherp voel ik ze bij tijden. Onherkenbaar ook vaak voor mezelf. Ben ik dat heus, vraag ik me dan geschrokken af. Heb ik dat gevoeld, gezegd, gedacht?

Geen dag voelt hetzelfde, of zeg ik beter dat ik me geen dag hetzelfde voel. Iedere ochtend is een verrassing, in de nare of in de minder nare zin. Het verloop van de dag maakt enorme bochten, hoogten en dalen... zonder duidelijke oorzaak of reden... tenzij die reeks gebeurtenissen die voor de aardschokken in mezelf zorgde en waarvan ik nu (tracht) te herstellen?

Ik merk dat er een soort van rust over me is gekomen met terug hier te schrijven. Ondertussen schreef ik elders toch kan ik me niet herinneren me daar ooit zo rustig, zo vredig gevoeld te hebben, alleen door er te schrijven, er te zijn...

Alsof ik een beetje terug thuiskom. Wat ook zo is... het voelt als thuis... zo vertrouwd... de oude vrienden hier... nooit vergeten... ik vergat ze evenmin...

Dankbaar hier opnieuw mijn verhaal te kunnen doen... dankbaar weer hier te zijn.

Elin

Moeilijk is het wel na al die tijd hier opnieuw gedachten toe te voegen. Ik voelde wel de behoefte om dat te doen. Het lijkt voor mijn eigen gevoel eeuwen geleden dat ik hier nog schreef. Vandaag is een vreemde dag. Ik zou willen dat ik kon schrijven, de eerste dag van het begin van een nieuw leven maar zo voelt het nog lang niet. Het voelt eerder of mijn leven nog steeds wazig is, onbereikbaar, niet meer voelbaar.

Ik kwam los van het oude leven maar weet nog niet wat het huidige leven inhoudt. Ik voel me als een op drift geslagen luchtballon. Toch is niet alles luchtballon...  Mijn aanvoelen is verscherpt. Mijn sceptisme kan niet erger.

Het gaat dan in feite over de beëindiging van het eindeloos zoeken naar de zin van onzin. Onzin, blijft verstoken van zin. Ook het eeuwig twijfelen en vergoelijken van zaken die nu eenmaal niet te vergoelijken zijn, kende zijn einde.

 

Oude vrienden zijn gebleven. De anderen waren de naam wellicht niet eens waardig. Vriendschap blijft een gevaarlijk begrip. Het kan net als zoveel andere zaken danig misbruikt worden.

Wat mezelf als vriend betreft? Laat het me zo stellen, ik durf mezelf niet eens meer een vriend van wie dan ook te noemen. Ik laat het aan de ander over dat al dan niet zo te voelen.

Het sceptisme, een uit zijn voegen gegroeide alertheid schaaft alle hout en maakt het splintervrij. Zelfs besta ik misschien uit niets anders dan uit splinters.

 

Is er nog veel plaats voor oordelen? Voor beschuldigingen? Voor stalkers? Ik denk het niet. We schrijven om te blijven. Of we schrijven om terug te keren. Of we schrijven om te ontdekken wie er terug zal keren.

 

Ja... Elin is terug.